Categoriearchief: Zang

Silvia Droste – zang

Droste, die onder andere jazz studeerde aan de Hochschule für Musik und Tanz, trad in de jaren tachtig met bands op, waaronder die van Acker Bilk en Chris Barber,  maar ook met bijvoorbeeld de Dutch Swing College Band. In 1983 was ze lid van het jeugd-jazzorkest van Noordrijn-Westfalen en won ze de eerste prijs bij Jugend Jazzt, een muziekwedstrijd voor de jeugd en jonge volwassenen. In de periode 1984-1990 had ze een kwartet, Voicings; in 1994 richtte ze de groep New Wings op.

Droste heeft gezongen met Duitse radio-orkesten en de Nederlandse bigbands The Skymasters en het Metropole Orkest.  Ze werkte met onder meer Jerry van Rooyen, Ack van Rooyen, Charly Antolini, Art Farmer, Peter Herbolzheimer, Rolf Ericson, Archie  Shepp en Scott Hamilton.  Ze heeft meerdere keren opgetreden op het North Sea Jazz Festival. Van haar zijn verschillende albums verschenen, onder andere een plaat met overwegend Duke Ellington composities waarop Cees Slinger piano speelt.

Van 1987 tot 1990 had ze een wekelijks jazzprogramma op Radio Saarland. Sinds 1993 is ze docente jazzzang aan de Folkwang Universität.

(bron wikipedia)

Silvia  heeft 4 jaar lang voor de televisie het programma ZDF- Jazzclub gepresenteerd.
Ze heeft jarenlang met Lex Jasper en Edwin Corzilius getoerd in Duitsland.
Toen Lex Jasper moest ophouden met piano spelen na een auto-ongeluk heeft Cees Slinger zijn plaats ingenomen.

 

Francesca Tandoi – Piano/Zang

Pianiste/vocaliste Francesca Tandoi is geboren in Rome en speelt al vanaf haar 12e jaar piano. Oscar Peterson is een grote inspiratiebron voor haar. In 2009 is Francesca gaan studeren aan het Conservatorium in Den Haag. Begin 2014 speelde zij een zeer succesvol concert in Zwitserland en niet veel later werd ook haar eerste cd daar opgenomen voor het Japanse label Atelier Sawano. In december 2014 stond haar eerste Azië-tour al op het programma met optredens in  Maleisie, Singapore en Japan. Tandoi is inmiddels regelmatig te beluisteren in binnen- en buitenland.

Ze is ontdekt door vibrafonist Frits Landesbergen en heeft twee cd’s met hem en contrabassist Frans van Geest opgenomen. “For Elvira” en “Something Blue”.

Zij hebben ook door Europa getoerd als Francisca Tandoi European Trio”.

Frits over Francesca: ‘Francesca heeft een heel natuurlijk gevoel voor swing. Speelt prachtig piano en zingt op een heel vanzelfsprekende manier, een absoluut natuurtalent!’

Behalve met Frits Landesbergen heeft Francesca ook met beroemdheden zoals Monty Alexander gespeeld. Hij zegt over haar: ““Francesca Tandoi is a supremely tastefully swinging pianist – she can play! Her vocals are esquisite, her unique accent add to the charm of the interpretations. I believe she’ll be making beautifull sounds for a long time …”.

 

Deborah Brown – zang

Deborah Brown is een van de vele Amerikaanse jazzartiesten die haar grootste bekendheid en erkenning in het buitenland hebben gevonden in plaats van in de VS.

Haar moeder was een klassieke pianist die lesgaf op de accordeon. Na een korte periode op de viool schakelde Brown over op de accordeon en daarna nam ze piano-lessen van haar oma.

Ze volgde een paar semesters les op een lokale universiteit, maar behaalde haar belangrijkste muzikale training tijdens het live-optreden.

Brown werd professioneel zangeres toen ze 20 was en toerde met verschillende bands door de Verenigde Staten, waaronder optredens in Las Vegas in de big band die de comedian George Carlin begeleidde. Brown heeft het Verre Oosten, Japan en Indonesië gespeeld en zij woonde in 1985-1995 in Europa. Al met al heeft ze in meer dan 50 landen gezongen.

Ze heeft een duo gevormd met pianisten Roger Kellaway (waaronder tien duetconcerten), Cedar Walton en Dorothy Donegan, en zong met groten als tenorsaxofonist Johnny Griffin, Toots Thielemans, en trumpeters Harry “Sweets” Edison en Benny Bailey. Ze heeft ook opgetreden met het Russische Oleg Lundstrem Orkest, de Zweedse Sandviken Big Band en de Kluver Big Band uit Denemarken. Zij toerde ook door Siberië met het kwintet  van de Russische saxofonist Nikolai Panov’s en leidde het kwartet Jazz 4 Jazz met de pianist Horace Parlan.

Van Deborah Brown zijn 16 cd’s uitgegeven voor labels zoals 33 Jazz, Alfa, Timeless, Koch, Intermusic, Jazz ‘N Pulz en een duet Set met gitarist Joe Beck voor Jazz Voix. Haar album met Eric Ineke is noemenswaardig: Deborah Brown With The Eric Ineke JazzXpress: For the Love of Iive.

 Deborah Brown heeft lang in Hilversum gewoond en les gegeven, ze was toen lid van de groep Bart’s Bones, de 4 trombone band van Bart van Lier,  Cees Slinger was de pianist.

 

Fay Claassen – Zang

“Fay zingt dwars door anderen heen zoals een muzikant een solo speelt. Ze steekt met kop en schouders boven alle andere zangeressen uit. Maar omdat zij vaak ingewikkelde muziek maakt, weet slechts een selecte groep haar te waarderen, dat is zonde, want ik vindt haar onbetwist de beste zangeres van ons land.”
Rita Reys

Fay Claassen studeerde van 1990 tot 1994 jazzzang aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Al tijdens haar studie werd ze twee maal onderscheiden, met een “Onderscheiding voor Uitmuntendheid”. Alom wordt ze beschouwd als een van de grootste talenten onder de jongere generaties jazzvocalisten. Onder meer Rita Reys gaf meerdere malen in interviews blijk van haar bewondering voor Fay’s talent. Ze stond op vele internationale podia, en werd begeleid door onder meer het Jazz Orchestra of the Concertgebouw, de WDR Bigband, het Metropole Orkest en de Danish Radio Big Band. In 2009 won ze haar eerste Edison voor haar “Shakespeare Album”, waarop ze te horen is met het  Ilja Reijngoud Quartet. Eerder al, in 2006, was ze winnares van de Chet Baker Award, voor haar album “Two Portraits Of Chet Baker”.

Van 2001 tot 2007 was Fay Claassen hoofddocent jazzzang aan het conservatorium van Porto (Portugal). Sinds 2002 is ze als docente verbonden aan CODARTS, het conservatorium van Rotterdam. Daarnaast geeft ze geregeld masterclasses aan conservatoria in onder meer Amsterdam, Antwerpen, Bern, Den Haag, Groningen en New York.

 

 

Humphrey Campbell – Zang

Humphrey won in 1973 in Suriname een muziekfestival en ontving als hoofdprijs een tournee door Europa. Hij bleef echter inNederland. De eerste schreden van Campbell in de Nederlandse showbizz zet hij in deze periode bij Oscar Harris & The Twinkle Stars.

In 1982 begint Campbell aan zijn studie aan de afdeling lichte muziek van het Hilversums Conservatorium. Zijn hoofdvak is zang en hij heeft als bijvak piano. Campbell studeert in 1987 af als Docerend Musicus en Uitvoerend Musicus. Hij gaat aan datzelfde conservatorium zelf doceren.

Campbell werkt in 1989 mee aan de musical A Night At The Cotton Club, samen met onder anderen de zangeressen Ruth Jacott,Denise Jannah en Madeline Bell.

Campbell vertegenwoordigt Nederland tijdens het Eurovisiesongfestival 1992 in Zweden. Met het lied Wijs Me De Weg behaalt hij de negende plaats. In zijn achtergrondkoor stond Ruth Jacott, en als wederdienst stond hij een jaar later in haar achtergrondkoor, waarmee zij een 6de plaats wegsleepte op het Eurovisiesongfestival 1993 in Ierland.

Na een idee van radio-dj Frits Spits schrijft hij het nummer Buseruka (tekst van Coot van Doesburgh), dat tijdens een televisieactie voor Rwanda op 7 augustus 1994 op het Museumplein in Amsterdam wordt uitgevoerd door Ruth Jacott. Vervolgens gaat Campbell zich meer toeleggen op het produceren van artiesten als Ruth Jacott en Timeless. Als sessiezanger duikt hij op bij dezelfde artiesten, alsmede op drie cd’s van Paul de Leeuw.

Met zijn broers Charles en Carlo treedt Humphrey Campbell in  1997 weer op de voorgrond als zanger. Zijn nieuwe groep CC Campbell put uit het closeharmony-soulrepertoire. Het resulteert in het album Souls In Harmony.

In 1999 treedt Humphrey Campbell op als producent van het nieuwe Ruth Jacott-album Vals Verlangen. Twee jaar later, in 2001, produceert hij het debuutalbum van Your Big Break-winnares Judith. In datzelfde jaar is hij ook coproducent van het album Engelen Uitgezonderd van Rob de Nijs.

Campbell is in 2002 samen met het duo Fluitsma & Van Tijn een van de producenten van het album Tastbaar van Ruth Jacott.

Humphrey Campbell is de oom van zangeres Raffaela Paton, (winnares IDOLS III 2006). Hij heeft een relatie gehad met Ruth Jacott.

Lo van Gorp

Lo van Gorp begon in zijn tienerjaren als saxofonist in vele pop- en jazzbands en besloot Lichte Muziek te gaan studeren aan het Hilversums Conservatorium. Gedurende deze opleiding en de jaren ervoor leerde hij een groot aantal musici kennen, waaruit een band ontstond All the King’s Men genaamd. Deze band met eigen hiphop-Jazz repertoire, samengesteld door Reyn Ouwehand, won de eerste editie van de Heineken Crossover Award in 1994.

Na een aantal theatertours met Hans Visser (ex Flairck) kwam Lo in de band van Marco Borsato terecht als achtergrondzanger en na wat onderbrekingen is dat nu nog steeds zo. Daarnaast maakte hij zo’n 10 jaar (als zanger/saxofonist) deel uit van de band van Trijntje Oosterhuis.

Sinds 1997 is hij voornamelijk actief als zanger en behoort hij tot de meestgevraagde sessiemusici van Nederland. Regelmatig trad hij op met Candy Dulfer, Alain Clark, Edwin Evers en Stephan Geusebroek. Ook verzorgt hij vaak de backing vocals bij het Metropole Orkest. Daarnaast werkte hij aan talrijke TV producties mee als: Het Metropole Orkest ontmoet…, Top2000 in concert, Ik hou van Holland en Memories.

Begin 2008 is zijn eerste eigen album samen met Simone Pormes en Karel Boehlee (tezamen The Princess Project) op CD verschenen. Het album heet Storybook en is een hoogwaardig geluidsdocument waarop het creme de la creme van de Nederlandse muziekscene te horen is. Aan het album werkten onder anderen mee: Toots Thielemans, Peter Tiehuis en Hein van de Geyn. In december 2010 verscheen een DVD van The Princess Project.

Eind 2008 kwam de CD Music van Liquid Spirits uit. Lo is één van de vier leadzangers van deze Soulformatie die uitsluitend zelf gecomponeerd repertoire speelt met een vette knipoog naar de jaren 70. Deze band werkte samen met Soul-legende Leon Ware. Op het album staat als vrucht daarvan het stuk Melodies. Momenteel werkt Lo aan een solo album.

Paul G. Ulrich

Paul Ulrich groeide op in het serene Niederrhein-gebied en ging “klassieke” jazz studeren in Keulen , Hamburg en New York. Sinds 1986 werkt hij als freelance musicus in Keulen.

Hij heeft opgetreden met talloze nationale en internationale jazzmuzikanten en bands van verschillende jazz- stijlen, met Benny Bailey, Billy Bang, Karl Berger, Al Copley, BWC met Emil en Albert Mangelsdorf, Ack van Rooyen, Michelle Rose Woman, Hugo Strasser, het Tiffany Ensemble, Kenny Wheeler, Jiggs Whigham, Frank Wunsch …

Sinds 12 jaar speelt hij met regelmaat in een trio met Paul Kuhn (Trio The Best )

Edwin Rutten

Al tijdens zijn gymnasiumtijd start Edwin Rutten met vriend Rogier van Otterloo een jazzcombo, waarin hij zowel vocaal als op slagwerk te beluisteren is. De eerste Nederlandstalige jazz-LP is van zijn hand.

Rutten Troef, Nederlandstalige jazz

Gedurende 10 jaar produceert en zingt hij in een eigen jazzprogramma voor AVRO en KRO-radio met solisten als Chet Baker, Thad Jones, Clark Terry, Stan Getz en componist/arrangeur Steve Gray, en anderen. Regelmatig zingt Edwin Rutten op de Nederlandse Jazzfestivals. Als docent interpretatie/presentatie geeft hij sinds 1985 workshops aan de conservatoria van Amsterdam, Utrecht en Groningen.

In de zestiger jaren wint Edwin Rutten de Songfestivals van Sopot in Polen en Gmunden in Oostenrijk. Hij staat lang op de Nederlandstalige Hitparade met het liedje “Het spijt me” en maakt onder andere de LP “Hoe later op de Avond” met liedjes van Harry Bannink. Edwin Rutten heeft ook opgetreden in het Théâtre des Champs Elysées, de Salle des Fêtes in Geneve en het Casino in Montreux met repertoire van Michel Legrand, Charles Aznavour, Jack Diéval en Bécaud.

Edwin Rutten presenteert Promconcerten en Operagala’s en schrijft en vertelt verhalen bij klassieke muziek en jazz, zoals een introductie tot het symfonie-orkest, een introductie tot het harmonie-orkest, Gigs for Kids (introductie tot jazzmuziek), operavertellingen en verhalen als “Mozart…., je zult maar een wonderkind zijn!”.
Hij heeft LP’s en CD’s gemaakt met jazzrepertoire, Nederlandstalig repertoire, en verhalen bij klassieke muziek.

Natuurlijk speelt Edwin Rutten ook jazz-muziek voor en met kinderen. Voor het North Sea Jazz Festival maakte hij het verhaal “Jongetje Bebop” over frasering, timing en swing. Voor “Kinderen, ouders en andere Jazzvogels” zijn er de familieconcerten, over swing, tekst improviseren, een blues bedenken en zingen, een concept dat hij onder andere met het Jazz Orchestra of the Concertgebouw heeft uitgevoerd. Een nieuw programma is “Jazz zonder oppas”, een familie jazzconcert, waarbij de eerste 20 minuten gereserveerd zijn voor de kinderen en hun ouders en de rest van het concert voor de ouders en hun kinderen…

Meer informatie op zijn website:  Edwin Rutten

 

 

Dena Derose

De introductie op haar website is er duidelijk over:  “If she comes to your city and you want to catch the show, go early, because the room is going to be packed.”

Joel Siegel, jazz recensent van the Washington Post, zegt over Dena Derose; “…The most creative and compelling singer-pianist since Shirley Horn”.

Dena studeerde als kind klassieke piano totdat ze op de middelbare school in de schoolband Count Basie’s muziek ging spelen. Ze heeft zichzelf jazz piano aangeleerd, alleen op haar 17e heeft ze wat jazzlessen gehad. Als jonge vrouw trad ze op waar ze maar kon, in alle muziekstijlen, ze gaf les en ze oefende uren per dag. Jammer genoeg moest ze stoppen met pianospelen omdat ze aan het carpaal tunnel syndroom en arthritis leed. In die tijd is ze begonnen met zingen. Toen ze voldoende was hersteld ging ze de piano combineren met de zang. Ze ontdekte dat het zingen haar pianospel had verdiept.

Dena heeft gespeeld in legendarische jazzclubs als de Blue Note, Smoke en de Jazz Standard in New York, het Kennedy Center in Washington D.C., de Pitt Inn en Body and Soul in Tokyo, The Jazz Showcase in Chicago, Marian’s in Bern, The Jazz Center in Istanbul, en Alexander Platz in Rome. Ze heeft ook meegedaan met grote jazz festivals; The Red Sea Jazz Festival in Israel, The Monterey Jazz Festival, The San Francisco Jazz Festival, The Providencia (Santiago) Jazz Festival, Ancona (Italy), Estoril (Portugal), The North Sea and The Hague Jazz Festivals (Holland), The Jazz Cruise (2005, 2007, 2008, 2011), The Kansas City Jazz and Blues Festival, Jazz Baltica Festival (Germany), VinterJazz Festival (Denmark).

Ze heeft samengewerkt met  Ray Brown, Clark Terry, Marian McPartland, Benny Golson, John Scofield, Benny Green, Ray Drummond, Alex Riel, Deborah Brown, Jimmy Cobb, Ken Peplowski, Jay Leonhart, John Clayton, Jeff Hamilton, Phil Woods, David ‘Fathead’ Newman, Rufus Reid, Jay Clayton, Mark Murphy, Marvin Stamm en vele anderen.

In 1991 vertrekt ze naar New York. Vanaf de jaren 0 begint haar echte succes. Ze heeft 10 cd’s uitgebracht die stuk voor stuk lovende recensies kregen. Cadence Magazine heeft haar cd’s “Another World” en “I Can See Clearly Now” respectievelijk tot “Album of the year” en “Best vocal jazz album” bekroond. Haar laatste cd verscheen bij HighNote Records in juni 2014 en heet “We Won’t Forget You…An Homage To Shirley Horn”.

Ze is beroemd in de internationale jazzscene en haar passie is sterker en meer zichtbaar dan ooit. Ze betovert haar steeds groter groeiende wereldwijde publiek.  Alan Bargebuhr van Cadence magazine geeft daar een eenvoudige verklaring voor: “she is a …stunningly talented pianist/vocalist.”

Dena de Rose op youtube: Dena Derose live at Stanford Jazz festival

 

Maaike den Dunnen – Vocal / Piano

Maaike den DunnenMaaike den Dunnen, van oorsprong Rotterdamse, laat zich het beste omschrijven als een nieuwsgierige muzikant. Ze studeerde jazz-zang aan twee conservatoria (in Rotterdam en in Graz, Oostenrijk) en ontwikkelde zich daarbij tot zangeres, componiste, arrangeur, pianiste en bandleider. In verschillende landen werkte ze samen met topmusici als Dena DeRose (USA), Peter Herbolzheimer (Duitsland) en Bosko Petrovic (Kroatië). Ze stond op het North Sea Jazz Festival tijdens de finale van de European Jazz Competition (2011), won als enige Europeaan twee eervolle vermeldingen in het Downbeat Magazine (USA, 2011) en vertegenwoordigde Nederland in het European Jazz Orchestra (2009). Zo verwierf ze internationale bekendheid voordat er ook maar een cd of video aan te pas kwam.

De onbegrensde belangstelling van Maaike den Dunnen klinkt door in haar muziek. Muzikale intelligentie, lyriek, humor en een aanstekelijke energie wisselen elkaar af. Haar teksten spreken tot de verbeelding en beschrijven uiteenlopende situaties, gebaseerd op een levendige gevoelswereld. Je hoort niet alleen een expressieve zangeres die je raakt met haar overtuigingskracht, maar een totale muzikant die zich ook zonder woorden uitstekend verstaanbaar maakt. In haar arrangementen kiest ze voor een instrumentale benadering van de stem: soms in de rol van tweede saxofonist, soms op de voorgrond in een geïmproviseerde solo. Haar composities vormen een eigentijds jazzrepertoire waarin de traditie nooit uit het oog wordt verloren.

Met de cd ‘Arrival’ maakte Maaike onlangs haar officiële debuut. Een album met uitsluitend eigen composities en arrangementen dat ze in Oostenrijk opnam met een internationale all-star bezetting.

Marjorie Barnes – Vocal

Eigenlijk is ze pas net teruggekeerd in de jazz-business, na een uitstapje van twaalf jaar naar Amerika.

Barnes woont nu weer in Den Haag. Daar ging ze vorig jaar de samenwerking aan met de Haagse jazzformatie Equinox. ‘Een kwintet met een sterk toekomstbeeld. De bandleden weten wat ze willen’ vertelt Barnes over de telefoon. ‘Ze zijn jong en energiek. Iedereen voelt zich verbonden met elkaar. Maar het meest bijzonder: het is alsof je naar een jazzband uit de jaren vijftig luistert.’

De jaren 50, daar verlangt Barnes weleens naar terug. ‘Het gedegen jazzgeluid van de jaren 50 is voor mij heel belangrijk. Neem Sarah Vaughan, zij is een doorslaggevend persoon in de jazzgeschiedenis. Dat wil ik laten horen aan het publiek. Muziek als die van Vaughan kun je niet verloren laten gaan. Het vormt de basis van hoe wij jazz nu kennen.’

Maar Equinox en Barnes laten zich niet beperken tot de muziek van de jaren 50. ‘Nee’ roept Barnes. ‘Dat zou niet goed zijn. We hebben allemaal een brede muzikale smaak en we besteden veel tijd aan het denken over en het kiezen van ons repertoire. We kijken net zo goed naar hedendaagse nummers die zich lenen voor de Equinox-aanpak, evenals de traditionele jazznummers die mensen associëren met de jaren 40 en 50.’

Marjorie Barnes kwam in 1975 voor het eerst in Nederland met de succesvolle groep The Fifth Dimension. De band, die een wereldhit scoorde met Aquarius/ let the sunshine in, verzorgde het voorprogramma voor Frank Sinatra in het Concertgebouw in Amsterdam. In 1980 kwam ze terug naar Nederland als Broadway-ster in de musical Bubbling Brown Sugar. In 1981 trouwde ze met danser Ricardo Sibelo. Haar huwelijk was de reden om in Nederland te blijven. Drie jaar later begon ze haar carriere als zangdocente. Eerst aan het Hilversums conservatorium, later aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag.

Hoewel ze nu al lang geen les meer geeft aan de conservatoria, blijft Barnes een didacticus. ‘Lesgeven heeft er bij mij altijd ingezeten. Toen ik naar Amerika terugverhuisde om voor mijn moeder te zorgen ben ik ook het onderwijs in gegaan. Ik stond hele dagen voor de klas. Het gaat erom dat je iets kunt overbrengen. Of je nu iets uitlegt aan leerlingen of een liedje zingt voor publiek.’

Presentatie, daar draait het om volgens Barnes. ‘Muziek maken is een 360-graden-ding’ zegt ze. ‘Dat betekent niet alleen dat je het nummer perfect zingt, maar dat je ook een verhaal moet vertellen aan het publiek. Voel je je verbonden? Gelooft het publiek je? Heb je een klik met de band? Mooi.’

Maar wanneer is een liedje goed? ‘Als ik het zing’ roept Barnes lachend over de telefoon. ‘En’ gaat ze door ‘als een nummer onthouden wordt, als het een klassieke jazzsong wordt.’ Als voorbeeld noemt Barnes de standard Here’s to Life uitgevoerd door de Amerikaanse jazzzangeres en -pianiste Shirley Horn. ‘Mijn favoriete nummer. Shirley Horn weet waar jazz over gaat.’

Sanna van Vliet – Piano/Zang

sanna van vlietSanna van Vliet, geboren in Hilversum, begon al op jonge leeftijd met pianolessen. In 1993 werd zij aangenomen aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag met als hoofdvak jazzzang. Daar studeerde zij bij Judy Niemack, Rachel Gould, Jeanne Lee en Frans Elsen en studeerde af in twee hoofdvakken: jazzzang UM (Masters Degree) in 1999 en jazzpiano 1efase (Bachelors Degree) in 2002. Na haar conservatoriumopleiding volgde Sanna de 3-jarige docentenopleiding Complete Vocal Technique in Kopenhagen. Zij is sinds eind 2009 gecertificeerd docent CVT.

Tijdens haar conservatoriumstudie richtte zij haar eigen kwartet op waarmee zij optrad op toonaangevende jazzpodia, jazzfestivals en theaters zoals het North Sea Jazz Festival, Amersfoort Jazz Festival, Meerjazz, The Hague Jazz Festival, Bimhuis, De Tor, Artishock en meer. Zij gaf o.a. concerten in Duitsland, Zweden, Denemarken, Zwitserland, Oostenrijk, Polen, België, Finland, Tunesië, Slovenië, de Azoren, Italië, Noorwegen, Thailand en Zuid-Korea. Sanna trad onder meer op met Ruud Jacobs, Martijn van Iterson, Frans Elsen, John Engels, Rob van Kreeveld, Beets Brothers, Ferdinand Povel, Ben van den Dungen, Harry Emmery, Eric Ineke, Doug Rainey, Jarmo Hoogendijk, Eef Albers en Joe Cohn.

Haar debuut cd “In Sight” komt in februari 2004 uit. Op de cd staan bekende en minder bekende standards en drie stukken van eigen hand. Gitarist Axel Hagen schrijft voor deze cd voor het Gustav Klimt-strijkkwartet twee prachtige arrangementen.

In januari 2005 wint Sanna de 3e prijs op het Nederlands Jazz Vocalisten Concours. De jury over het optreden van Sanna van Vliet:
”Ontspannen en geestig, zeer muzikaal, prachtige eigen composities, sterke tekstinterpretatie, uitgekristalliseerde eigen stijl.”

Op 15 januari 2007 komt de 2e cd “A Time For Love”, Remembering Shirley Horn uit. Op deze cd staan alleen stukken die Horn zelf ook opnam. Marius Beets, Eric Ineke en gastsolist Ferdinand Povel spelen op deze cd mee.De cd wordt door de lezers van het Jazzism Magazine uitgeroepen tot een van de 10 beste cd’s van 2007. Met dit repertoire geeft Sanna concerten in de Nederlandse theaters in de JazzImpuls concertserie.

Cees Schrama over haar nieuwste cd “Dance on the Moon”, uitgekomen mei 2010:
 “De nieuwste cd van Sanna van Vliet is opnieuw een juweeltje in het al overvolle Jazzveld. Haar prachtige pianospel wordt gecombineerd met de gelukkig steeds bekender wordende fenomenale zangkwaliteiten en de door haar geschreven titels doen verlangen naar meer. Haar vaste begeleiders, “the cream of the crop” van de Nederlandse Jazzscene, en de Amerikaanse gitarist Joe Cohn, vervolmaken: “Dance on the Moon”. Wie van scatten houdt, ook op instrumentale solo’s, komt volledig aan zijn trekken.”

Sanna is naast optreden ook actief als docent. Zij geeft jazzzangles en vocaal comboles op het Koorenhuis in Den Haag. Op het Koninklijk Conservatorium in Den Haag en het Amsterdams Conservatorium geeft zij vocale improvisatie. Zij was gastdocent jazzzang op Conservatoria in Maastricht, Groningen, Enschede, Den Haag en Amsterdam en gaf workshops in Spanje en Zuid-Korea.

 

 

Ronald Douglas – Zang

ronald douglas

Ronald Douglas is al zo’n 15 jaar één van de top- jazz-zangers in Nederland maar ook ver daarbuiten.

Deze boomlange jazz-zanger werd zo’n 47 jaar geleden geboren in Den Haag en groeide op in Winterswijk.

Gestudeerd heeft hij in Hilversum aan het conservatorium bij Deborah Brown alwaar hij ook een workshop volgde bij Mark Murphy. In 1993 studeerde hij daar af. Ronald  heeft 5 cd’s gemaakt onder eigen naam en de meest recente, Lotus Blossom heeft in Amerika zeer hoge ogen gescoord en kreeg prachtige kritieken van onder andere John Clayton en Nancy Marano.

Ronald won diverse awards in het buitenland zoals in Polen en  een online competitie in de USA welke hij als eerste Europeaan heeft gewonnen. Dat succes werd bekroond met een optreden op het Eastcoast Jazzfestival in Rockville (Washington).

Ronald heeft veel ervaring opgedaan als zanger bij verschillende orkesten en bigbands. En werkt veel en graag met de beste Jazzmusici van Nederland en daarbuiten.
Naast zijn zangcarrière is hij een gerespecteerd (workshop)docent. Op dit moment geeft hij les aan de conservatoria in Zwolle en Gent en is gastdocent op het conservatorium in Amsterdam en Enschede. Daarnaast heeft hij de afgelopen jaren workshops gegeven in Liechtenstein, Brazilië, Israël, Jakarta, New York etc. veelal in combinatie met succesvolle concerten.

Zijn grootste inspiratiebronnen zijn vocalisten als: Sarah Vaughan, Mel Tormé, Shirley Horn,  Frank Sinatra, Jim Reeves, Matt Monroe, Bing Crosby, Tony Bennett, Rosemary Clooney, Carmen McRay en natuurlijk Ella Fitzgerald. Ook Doris Day en Hildegard Knef waren en zijn Ronald’s vocale heldinnen .

Ronald houdt ook erg van uitdagingen als gastsolist. Zo stond hij een tijd geleden met The Rosenberg Trio in het Concertgebouw in Amsterdam en binnenkort als gastsolist tijdens enkele concerten van de Marinierskapel der Koninklijke Marine, een orkest dat in al sedert 1945 bestaat.  Eerder werkte Ronald al met bigbands zoals de Timeless Orchestra, Glenn Miller Orchestra en the Jazzorchestra of the Concertgebouw, een concert dat op CD verscheen t.g.v. het 25-jarig bestaan van TROS Sesjun. Helaas kort daarna verdween dit prachtige programma van Dick de Winter.

Over oude orkesten gesproken: Ronald Douglas treedt regelmatig zowel als zanger maar ook als presentator op met  The Ramblers, een orkest dat al in 1926 werd opgericht door Theo Uden Masman.

Sinds 1998 staat het orkest The Ramblers onder leiding van bassist Jacques Schols welke het stokje overnam van Marcel Thielemans.

Plannen voor de toekomst heeft Ronald genoeg. Op dit moment is hij alweer in gesprek met diverse mensen om binnen nu en een jaar weer met een knallende cd te komen.
Tot die tijd blijft hij lekker lesgeven  en optreden, voornamelijk  met zijn eigen bands zoals bijvoorbeeld het trio bestaande uit pianist Rob van Kreeveld, bassist Jan Voogd en gitarist Vincent Koning.

Heleen Schuttevaer – Piano/Zang/Jazzhost

Heleen neemt in de Nederlandse jazz een bijzondere plaats in als een van de weinige pianistes die ook zingen. ‘Swinging & Sophisticated brengt zij muziek die bij velen geliefd is: bekende jazzstandards, bossa’s, ballads en jazz blues.

Als kleuter speelde Heleen al na op de piano wat ze op de radio en plaat hoorde. Zij is full time pianiste geworden en bandleider. Na jazzpianolessen van o.a. Michiel Borstlap, Bert van den Brink en Peter Beets kreeg haar natuurlijke swing de technische ondersteuning waar het haar als autodidact aan ontbrak en startte zij een succesvolle carrière in de jazz.

Zij heeft een trio met bassist Bart Tarenskeen en drummer Wim de Vries. Met dit trio treedt zij regelmatig op in New York’s 52nd street. Mede door haar plezierige presentatie en ‘open mind’ voor de verschillende jazzstijlen trekken Heleen’s optredens een groot publiek.

Zij trad al op met Ferdinand Povel, John Engels, Denise Jannah, Saskia Laroo en Carolyn Breuer.

Martien Oster – Gitaar/Zang/Componist

Martien studeerde aan het Musician Institute in Los Angeles. Hij is o.a. winnaar geweest van het Meervaart Jazz Festival. Daarna, op zijn vierentwintigste, wordt hij docent op het conservatorium van Hilversum. Tegenwoordig geeft hij les op het conservatorium van Amsterdam.

Martien speelde met Chet Baker, Toots Thielemans, Deborah Brown en Monty Alexander.

In 2001 begon zijn samenwerking met de beroemde hammondorganist Dr Lonnie Smith.